Inga M. Beck

Ég hef aldrei verið þekkt fyrir að vera mjög fylgin sjálfri mér. Það sem ég ætla mér hefur oft lítið að gera með það sem ég geri í raun. Ég hef til dæmis ætlað mér að hafa lokið eitt stykki bók í heilt ár núna. Ég set mér ítrekað markmið sem ég svo fylgi ekki. Kemur svo dæmisagan:

Í október 2016 kom út mín fyrsta bók: Skóladraugurinn, og síðan hún birtist í bókabúðum um allt land hef ég verið að vinna í framhaldinu, Sögu Sigtryggs (og  stundum unnið að því Í bókabúðum en það er annað mál). Ætlunin var að hún kæmi út 2 árum seinna, fyrir jólin 2018, því þá færi það saman við tímann sem hefur liðið í sögunni. Til þess að það væri hægt þurfti ég að koma henni til útgefanda fyrir nóvember 2017 og gerði ég auðvitað áætlun samkvæmt því, tók mér meira að segja tveggja vikna launalaust leyfi frá vinnu til að skrifa og vinna í handritinu mínu. Fyrstu þrjá til fjóra dagana gekk vel: Ég skrifaði og skrifaði og skrifaði eins og vindurinn en svo fór eljusemin fljótt dvínandi. Seinni vikan fór að miklu leiti í rannsóknarvinnu ýmisskonar, oft eitthvað sem hafði í raun lítið sem ekkert með söguna sjálfa að gera. Að lokum þurfti ég að mæta aftur til vinnu, nine to five eins og segir í laginu. Auðvitað ætlaði ég að halda ótrauð áfram að skrifa. en æj… ég var allt í einu ólétt, og ég var svo þreytt, ég gæti sannarlega bara skrifað við og við og svo þegar blessað barnið væri fætt myndi ég nýta tímann þegar hún svæfi til að vinna upp og koma frá mér mjög grófu uppkasti fyrir nóvember byrjun. Hahahahahahahahaha, ó fyndna barnlausa ég (mér þykir nú fólk sem klárar meistararitgerðir innan tímamarka í fæðingarorlofi álíka trúverðugt og einhyrningar).
Áður en ég vissi af var nóvember 2017 mættur og ég ekki nærri því komin með handrit. Þá rýrnaði eitthvað metnaðurinn, kerling setti tærnar upp í loft, gretti sig framan í hvítvoðunginn og “hver er sæta litla stelpan hennar mömmu?” svo voru allt í einu komin jól. Nú jæja, kerling spýtti í lófana eftir áramót, ákvað að taka upp bullet journalling (eða Bu-Jo, skoðið það á pinterest ef þið þekkið ekki hugtakið, stórgóð hugmynd fyrir manneskju sem á allt of mikið af ónotuðum stílabókum og alls konar lituðum pennum, ekki svo góð fyrir fólk sem kann ekki að stjórna tímanum sínum). Þar var nú aldeilis hægt að setja sér markmið og nota allskonar skreytingar og mælingar og skipulagningar til að koma sér í verk. Samhliða þessu opnaði ég líka aftur Twitter reikninginn minn og fór að fylgjast með og spjalla við allskyns höfunda. Nú dagbókin varð voða fín, og það var ægilega gaman að skipuleggja allskonar í hana. En fór ég eftir markmiðunum sem ég skrifaði niður í hana? Jah, fyrstu þrjár eða fjórar vikurnar voru voða góðar. Eftir það? Þarf ég að segja það? Eitt af markmiðunum var meira að segja að ganga til liðs við #5amwritersclub á twitternum, fólk sem vaknar kl 5 og skrifar af því að amstur dagsins sem fylgir gefur engan annan glugga til skrifa. Mér finnst það reyndar ennþá góð hugmynd og er ennþá á prjónunum af því ég er í raun alger A manneskja, en það hefur ekki gengið upp ennþá, að hluta til vegna þess að ég er þrátt fyrir allt frekar löt, og hins vegar kannski það sem ég nota dálítið sem afsökun í þeim málum: kæfisvefn á það til að eyðileggja dáldið fyrir mann morgungleðina og hressleikann og snooze takkinn verður ofnotaður.
Næsta skref! Scrivener! Í vor tók ég mér einnig tíma til að læra almennilega á Scrivener þegar handritið mitt var orðið það viðamikið að ég náði ekki yfir þægilega yfir það í Word lengur. það hjálpaði dálítið til um stund að geta notað þetta fína forrit og loksins kunna að nýta það til hins ítrasta, fínt líka að hafa allt handritið á dropbox og geta hlaupið út með fartölvuna og skrifað á kaffihúsum (besta leiðin til að ég komi orði á blað) eða setið heima við borðtölvuna. En hvað þá? jú mikið rétt, kella á svo agalega forna fartölvu að hún réði ekki við dropboxið ógurlega, þá var orðið of mikið vesen að flakka með efni milli staða á scrivener og dugnaðurinn lagðist útaf aftur. Þá loks skal kerla skrifa heima, á eftir allt jú fína borðtölvu og fallegt skrifborð frá afa mínum og allar nauðsynlegar græjur… en… æj… besta lyklaborðið mitt er svo plássfrekt að ég get ekki lagt frá mér kaffibolla á borðinu. Svo er svo mikill hávaði í því að barnið sem sefur fyrir utan gluggann öðru megin við mig og betri helmingurinn sem situr í sófanum hinum megin hafa engan frið! og hin lyklaborðin eru bara svo óttalega óþægileg! Ekkert mál, nú skal splæst í nýtt frábært lyklaborð! Og frábært er það svo sannarlega (sjáið líka hvða þa ðer fallegt!), en ó mig auma þá er komið að mesta anna tíma ársins í skramband dagvinnunni sem ég neyddist til að snúa aftur til í júní, þá er maður alltof þreyttur eftir 8 tíma framan við tölvuna í vinnunni til að setjast aftur við tölvuna þegar maður kemur heim! það bara gengur ekki upp! Jæja, þá er best bara að prenta bara út það sem komið er af þessu handriti og byrja að lesa yfir og krota inn í það sem þarf að laga… kemur þá ekki í ljós að það er bara hvergi pláss á eða í skrifborðinu mínu til að leggja frá sér útprentað handrit! gott ef kerling tekur þá ekki bara til við að skrúbba flísarnar í forstofunni, það hlýtur að hjálpa ekki satt?

Nú nálgast óðum sá tími sem ég ætlaði mér upphaflega að bókin myndi koma út og eftir allan þennan tíma og allskyns áætlanir hvað hef ég áorkað? Ja ég skal segja ykkur það: Ég er búin að gera upp baðherbergið, ganga með eitt barn, jarða móður mína, fara í fæðingarorlof, mála íbúðina, prjóna heimferðasett og kjól í nafnaveilsu á barnið og húfu og hálfa peysu á betri helminginn, fara tvo hringi í kringum landið (næstum því), trúlofa mig, vinna 100% vinnu og stundum gott betur, ganga frá dánarbúi, setja upp hillur, taka niður hillur, flokka bréfaklemmur, skipuleggja innihald í skúffum, raða fötum í fataskápa, taka til í geymslunni um það bil hundrað sinnum, eignast vini á Twitter, stofna félag brautskráðra nemenda í ritlist og svo mætti lengi telja og jú viti menn handritið er orðið 150 blaðsíður en þó hvergi nærri búið. Það nýjasta í frestun var að panta nýtt kreditkort svo ég gæti haldið veffanginu mínu sem ég nota aldrei… fyrr en núna, af því að það heillaði mig meira að skrifa blogg um hvernig ég nýti tímann minn ekki nógu vel í að skrifa, frekar en að skrifa.

En nú þegar ég er búin að segja ykkur að ég þurfi að skrifa, þá er spurningin: ætli maður skrifi eitthvað?

p.s. Ef skrif myndu spilast inn í hreiðurgerðarmaníu hugsið ykkur hvað rithöfundar myndu eignast mörg börn! Ég hef í það minnsta aldrei prjónað og saumað jafn mikið á svona stuttum tíma á ævinni.